CHAPTER I – SESSIO SPIRITUALIS

1. Occultica

Album otwiera mroczna inwokacja – elektroniczny seans spirytystyczny ubrany w pulsujący dark synth-pop i house lat 90. W tempie 120 BPM w tonacji G-moll powstaje klubowy rytuał: przesterowane basy, syntezatory i industrialny puls budują atmosferę hipnotycznego transu. Tekst prowadzi słuchacza do świata, w którym umysł staje się planszą Ouija, a duchy przeszłych relacji, ambicji i obsesji zaczynają przemawiać własnym głosem. Mona Lizak przywołuje obrazy Boscha, Klimta czy Dalego, malując galerię ludzkich grzechów. „Occultica” jest bramą do całego albumu – zaproszeniem do tańca z własnymi demonami.

 

2. Bible (ft. Tempera Mental)

To jeden z najbardziej prowokacyjnych momentów albumu – 160 BPM, eksplozja industrialnego house’u i etnicznych motywów elektronicznych. Agresywne partie smyczkowe i ciężka perkusja tworzą niemal rytualny groove, a duet z Temperą Mental zamienia się w erotyczno-religijną grę symboli w gotyckiej katedrze. Tekst igra z ikonografią religijną, zamieniając świętość w cielesność i pożądanie. „Bible” jest jak bluźniercza msza odprawiana w klubowym półmroku – prowokacyjna, ironiczna i uzależniająco taneczna.

 

3. Losing Game (ft. Ivanka)

Cinematic house-pop w tonacji C-moll zamienia historię kolejnego złamanego serca w dramatyczny klubowy manifest. Mocne bębny, syntezatorowe basy i smyczkowe akcenty tworzą wpadający w ucho refren, w którym emocje eksplodują. W duecie z Ivanką utwór opowiada o toksycznych relacjach, powtarzalnych schematach i bolesnym momencie, gdy człowiek uświadamia sobie, że miłość była tylko grą. Z popiołów tej porażki rodzi się jednak siła – odrzucenie roli ofiary i odzyskanie własnej korony.

 

4. Addicted

Brudny, pulsujący industrialny house opowiada o uzależnieniu od drugiej osoby. Przesterowane gitary, glitchy efekty i ciężki czterotaktowy beat tworzą niemal fizyczne napięcie. Tekst balansuje między erotyczną obsesją a emocjonalnym uzależnieniem – pragnienie staje się tu głodem, który wymyka się spod kontroli. „Addicted” to klubowy moment całkowitego zatracenia się w drugiej osobie.

 

5. Ready for Love

Zamknięcie pierwszego rozdziału przynosi monumentalny drum’n’bass z symfoniczną orkiestrą i chórem. Skrzypce, elektroniczne arpeggia i dynamiczna sekcja rytmiczna tworzą dramatyczny kontrast z kruchym tekstem o strachu przed kolejnym zranieniem. Mona Lizak balansuje między nadzieją a lękiem: czy po wszystkich bitwach serca można jeszcze zaufać miłości? To moment ciszy przed kolejną częścią rytuału.

 

CHAPTER II – POSSESSIO

 

6. Thirty-Something (ft. Lady Brigitte)

Energetyczny, ironiczny manifest wolności ubrany w electro-swing z jazzową sekcją dętą i klubowym beatem. Mona Lizak i Lady Brigitte celebrują życie poza społecznymi schematami, bez oczekiwań narzuconych przez innych. Utwór jest jednocześnie kabaretowy i buntowniczy: między brassowymi riffami a tanecznym groovem pada jasna deklaracja – życie to scena i każdy sam pisze swój scenariusz.

 

7. Rosalia (ft. Amba Fatima)

Latynoski klimat reggaetonu i trapu spotyka się tu z ironicznym popem. Utwór balansuje między flirtującą fantazją a autoironią – bohaterka marzy o nagraniu piosenki z Rosalią – hiszpańskojęzyczną gwiazdą, jednocześnie śmiejąc się z własnych ambicji. Wtóruje jej Amba Fatima, która jak gdyby z przekąsem, odpowiada na stawiane przez Monę tezy. Rytm dembow, gitarowe akcenty i pulsujący subbas tworzą lekki, klubowy numer o pragnieniu sławy, fantazjach i popkulturowych marzeniach.

 

8. Tarantula

Mroczny klubowy banger inspirowany moombahtonem i reggaetonem. Orientalne syntezatory i ciężki bas tworzą atmosferę egzotycznego niepokoju. „Tarantula” to metafora drapieżnej kobiety – uwodzicielskiej, niebezpiecznej i nieprzewidywalnej. Tekst bawi się symboliką pająka jako istoty, która jednocześnie przyciąga i przeraża.

 

9. Just Go Home (ft. Patryk Janiak)

Jeden z najbardziej tanecznych i najjaśniejszych momentów płyty – disco-dance-pop z funkowym basem i błyszczącymi syntezatorami. W duecie z Patrykiem Janiakiem Mona Lizak tworzy queerowy hymn pewności siebie. Utwór jest odpowiedzią na plotki, hejt i zazdrość – klubowa deklaracja dumy i autentyczności. Gdy bohaterka wchodzi na parkiet, wszyscy patrzą.

 

10. Voices in My Head

Energetyczny miks trapu i pop-punkowej agresji opowiada o wewnętrznym chaosie i autodestrukcyjnych myślach. Smyczki, szybkie tempo i krzyczane refreny oddają spiralę wątpliwości. Tekst jest brutalnie szczery – o nadmiernym gadaniu, sabotowaniu własnych relacji i strachu przed samotnością. To moment, w którym opętanie zaczyna mówić własnym głosem.

 

11. Mirrors

Jeden z najbardziej osobistych utworów albumu. Cinematyczny alternative trap z orkiestralnymi smyczkami tworzy ciężką, introspektywną atmosferę. Tekst dotyka problemów z ciałem, uzależnień, poczucia obcości wobec własnego odbicia. „Mirrors” to moment brutalnej konfrontacji z samym sobą – gdy maski opadają, a prawda staje się nie do uniknięcia.

 

CHAPTER III – EXORCISMUS

 

12. L.O.K. Me

Eksplozja nu-metalu, drum’n’bassu i rap-rocka o tempie 160 BPM. Gitary, industrialne syntezatory i agresywne wokale oddają paranoję zdrady i zazdrości. Tekst jest brutalny, niemal groteskowy – obsesja miłości zamienia się w destrukcyjną furię. To moment, w którym demony przejmują kontrolę.

 

13. Queen of Cups (ft. Hekate Sama)

Industrialny trap z potężnymi gitarami i mroczną energią. W duecie z Hekate Sama utwór zamienia się w manifest czarownicy, która odzyskuje władzę nad własnym losem. Tarotowa karta „Queen of Cups” zostaje tu odwrócona – zamiast empatii pojawia się gniew i magia zemsty.

 

14. A Fukken Freakshow

Jedna z najbardziej teatralnych kompozycji na albumie. Industrialny trap spotyka cyrkową groteskę: akordeonowe riffy, śmiech i chaotyczna energia tworzą klimat mrocznego kabaretu. Tekst opowiada historię outsidera, który przetrwał wszystko – miłość, uzależnienia, upadki – i teraz sam ogłasza się właścicielem własnego cyrku.

 

15. Sexence

Elektroniczny, pulsujący dance-pop z elementami synthwave, trap i house. To najbardziej cielesny utwór albumu, eksplorujący temat seksualności jako przestrzeni wolności i szczerości. Tekst balansuje między erotyką a potrzebą prawdziwej bliskości – pragnienie fizyczne staje się drogą do emocjonalnej prawdy.

 

16. Ghost (ft. Aquarius)

Po burzy emocji pojawia się melancholijna refleksja. „Ghost” to emocjonalna, taneczna ballada z elektronicznym pulsem, opowiadająca o utracie i pamięci. Duet z Aquariusem tworzy przestrzeń na żałobę po relacji, która już nie istnieje – pozostaje tylko jej duch.

 

17. City of Death

Brutalny portret nocnego życia wielkiego miasta. Industrialny beat i surowa energia opisują Berlin jako miejsce hedonizmu, uzależnień i duchowego wypalenia. Klubowe noce zamieniają się w spiralę autodestrukcji, w której bohaterowie gubią siebie.

 

EPILOGUE – SANCTIFICATIO

 

18. No Gods (ft. Amba Fatima & Vipera)

Finał albumu jest filozoficznym katharsis. Wspólnie z Ambą Fatimą i Viperą Mona Lizak zamyka rytuał refleksją nad sensem życia, wiarą i duchowością. Elektroniczna produkcja spotyka się tu z niemal mistyczną atmosferą. W świecie bez bogów jedyną świętością okazuje się życie samo w sobie – kruche, krótkie, ale prawdziwe.

 

 

Premiera w „Surowcu” we Wrocławiu

Oficjalna premiera albumu odbędzie się 27 marca we wrocławskim klubie Surowiec, znanym z bycia sercem queerowej kultury w mieście. To idealne miejsce na rytuał – klub mieści się przy samej Galerii Neonów przy ul. Ruskiej, a jego wnętrza przypominają mroczne, podziemne lochy. Na scenie pojawią się wszyscy artyści i artystki zaproszeni do współpracy przy płycie, a wydarzenie zaplanowano jako pełnoprawny performatywny rytuał muzyczny, łączący koncert, klubową energię i teatralną narrację.

Na miejscu dostępny będzie również specjalny merch związany z albumem – od płyt fizycznych po limitowane gadżety.

 

Kim jest Mona Lizak?

Mona Lizak (Adrian Kraweć) to jedna z najbardziej wyrazistych postaci polskiej sceny queerowej – wokalistka, raperka, autorka tekstów, producentka, performerka i drag queen. Artystka łączy muzykę z teatrem i performansem, tworząc prowokacyjne widowiska sceniczne.

Swoją karierę rozpoczęła w 2020 roku, szybko zdobywając rozpoznawalność dzięki charakterystycznemu stylowi, który łączy hip-hopową energię z teatralną ekspresją. Występowała m.in. w Teatrze Barakah, współtworząc rewie dragowe, a także pojawiła się w programie „Mam Talent!”, gdzie wraz z Amba Fatimą i Viperą zaprezentowała swój sceniczny show. Artystka, wraz z koleżankami, znalazła się także w półfinale 44. Przeglądu Piosenki Aktorskiej, jednego z najważniejszych festiwali teatralno-muzycznych w Polsce, gdzie jej performatywny styl i sceniczna ekspresja spotkały się z dużym zainteresowaniem publiczności.

Jest również aktywistką i ważnym głosem polskiej społeczności queer – prowadziła marsze równości w wielu miastach Polski, występowała w stacjach radiowych i z powodzeniem zrealizowała ogólnopolską trasę koncertową Maski Tour wraz z Ambą Fatimą i Viperą.

Jej twórczość od początku balansuje na granicy sztuki, kabaretu, muzyki klubowej i społecznego komentarza.

 

„Occultica” została zaprojektowana na kształt spójnego seansu narracyjnego, w którym poszczególne utwory przenikają się i prowadzą słuchacza przez kolejne etapy emocjonalnej inicjacji.

Pierwszy rozdział –„Sessio Spiritualis” – otwiera portal. To moment przywoływania duchów przeszłości: wspomnień, traum i relacji, które nigdy nie zostały naprawdę zamknięte. W utworach tej części pojawiają się hipnotyczne beaty i mroczne syntezatory, a teksty balansują między intymnym wyznaniem a metafizyczną narracją.

Drugi rozdział – „Possessio” – to eksplozja emocji. Produkcja staje się cięższa, bardziej agresywna, pełna industrialnych pulsów i klubowej energii. To moment, w którym demony zaczynają mówić własnym głosem, a bohaterka albumu traci kontrolę nad rzeczywistością.

Trzecia część – „Exorcismus” – przynosi konfrontację. To najbardziej brutalny i intensywny fragment płyty, w którym klubowy beat przypomina rytm serca podczas paniki, a teksty przybierają formę emocjonalnego rozrachunku z przeszłością.

Album zamyka „Sanctificatio” – epilog, który nie jest triumfem, lecz spokojnym, gorzkim, pozornym oczyszczeniem. To moment ciszy po burzy, gdy kurz po rytuale opada, a człowiek zostaje sam ze sobą.

 

Demony, które mają głos

Teksty na „Occultice” są brutalnie szczere. Artystka mówi w nich o depresji, zaburzeniach odżywiania, rozpadzie relacji i poczuciu bycia nawiedzaną przez własną przeszłość.

Jak mówi sama Mona Lizak:

„Ten album powstał w czasie, kiedy moje życie zaczęło mnie doganiać, jak na seansie spirytystycznym. Złamane serce, depresja, zaburzenia odżywiania, izolacja, strach, zwątpienie. Czułam się, jakbym mieszkała w domu pełnym duchów – wspomnień, traum, ludzi, którzy już dawno powinni zniknąć z mojego życia. ‘Occultica’ to próba wypędzenia tych demonów. Ale też przyznanie, że niektóre z nich zostają z nami na zawsze.” 

Artystka podkreśla również, że album został zaprojektowany jako doświadczenie niemal rytualne:

„Tworzyłam tę płytę z myślą o bardzo konkretnym, mistyczno-tanecznym, rytualnym doświadczeniu. Chcę, żebyście odpaliły/odpalili ‘Occulticę’ na naprawdę dobrych słuchawkach, w ciemnym pokoju. Zamknij oczy i pozwól, żeby ta energia cię porwała. Ten album jest jak przepływ – jak rytuał, który zaczyna się powoli, potem przejmuje nad tobą kontrolę, a na końcu zostawia cię w zupełnie innym miejscu.”

Ta szczerość sprawia, że płyta jest jednocześnie manifestem, spowiedzią i egzorcyzmem.

 

 

 

Kontrowersyjna era

Era „Occultici” została zapowiedziana przez siedem singli i teledysków, które wzbudziły duże emocje wśród odbiorców i mediów. Klipy balansują na granicy sztuki performatywnej i prowokacji – pełne symboliki okultystycznej, cielesności i teatralnej groteski.

Wizualna estetyka albumu czerpie z horroru, kina kultowego oraz queerowej kontrkultury. To świat neonowych klubów, rytualnych scenografii i postaci wyglądających jak zjawy z nocnego sabatu. Era Occultici zaczęła się z rozmachem i od pierwszych singli jasno było widać, że nie będzie to zwykły popowy rollout. Każdy z wydanych utworów otwierał kolejne drzwi do świata albumu – mrocznego, klubowego i bardzo osobistego.

„A Fukken Freakshow” stało się manifestem tej epoki – brutalnie szczerym, autoironicznym wyznaniem o życiu na scenie i poza nią. W warstwie muzycznej utwór balansuje między industrialnym trapem a groteskową, „cyrkową” estetyką, a jego refrenowe „my circus, my monkeys” brzmi jak deklaracja przejęcia kontroli nad własną narracją.

„No Gods”, zamykające album i jednocześnie zgłoszone do preselekcji konkursu Eurowizji w 2025 roku, już na etapie singla pokazało jego filozoficzny ciężar. To hymn o poszukiwaniu sensu poza religią i dogmatem – oparty na monumentalnym brzmieniu łączącym trap, elementy folkowe i symfoniczne aranżacje z bębnami i gitarą rockową. Utwór kończy się niemal rytualną kulminacją, która staje się jednym z najmocniejszych momentów całego projektu.

„Sexence” reprezentuje najbardziej hedonistyczną stronę Occultici. To klubowy, pulsujący numer o seksualności jako energii, sile i przestrzeni wolności. Elektroniczny groove i synthwave’owa produkcja tworzą taneczny kontrast dla bardzo bezpośredniego, intymnego tekstu.

W „L.O.K. Me” emocje eksplodują – to brutalna historia obsesji, zdrady i granicy między miłością a destrukcją. Rap-rockowa energia, punkowa agresja i tempo drum’n’bass budują jeden z najbardziej wściekłych momentów albumu.

„Tarantula” wprowadza do świata Occultici figurę drapieżnej kobiecej energii – niebezpiecznej, magnetycznej i hipnotycznej. Reggaetonowy puls i egzotyczne syntezatory tworzą mroczny taneczny klimat, w którym bohaterka utworu staje się niemal mitologicznym drapieżnikiem.

Z kolei „Rosalia” pokazuje ironiczne oblicze projektu – autoironiczny flirt z popkulturą i latynoską estetyką, w którym humor miesza się z komentarzem do świata muzycznych aspiracji i viralowej sławy. To jeden z najbardziej przewrotnych momentów całej ery.

Wreszcie „Queen of Cups” przenosi słuchacza w sam środek wiedźmiego sabatu. Agresywna industrial-trapowa produkcja i tekst pełen klątw, zaklęć i czarnej ironii budują wizerunek bohaterki jako bezlitosnej, magicznej siły, która zamiast empatii wybiera konfrontację.

Razem single te stworzyły intensywny, wielowymiarowy wstęp do Occultici. Od groteskowego autoportretu, przez seksualną ekstazę i gniew, po duchowe pytania o sens – każdy z nich odsłaniał inny fragment tej historii. Dzięki temu jeszcze przed premierą albumu era Occultici zdążyła zamienić się w pełnoprawny rytuał.

 

 

Wydanie fizyczne – artefakt

„Occultica” ukaże się nie tylko w wersji streamingowej, ale także jako kolekcjonerskie wydanie fizyczne. Album zostanie wydany w formie 36-stronicowego digibooka, zawierającego mroczne ilustracje przygotowane przez Olę Orzechowską, fotografie autorstwa Norberta Jóźwiaka oraz elementy wizualne inspirowane estetyką okultystycznych ksiąg. Część grafik przygotowano w anaglifie 3D, a do wydania dołączone są specjalne okulary, dzięki którym odbiorcy mogą zanurzyć się w wielowymiarowym świecie „Occultici”.

To nie jest zwykły nośnik – to artefakt rytuału.

 

Premiera w „Surowcu” we Wrocławiu

Oficjalna premiera albumu odbędzie się 27 marca we wrocławskim klubie Surowiec, znanym z bycia sercem queerowej kultury w mieście. To idealne miejsce na rytuał – klub mieści się przy samej Galerii Neonów przy ul. Ruskiej, a jego wnętrza przypominają mroczne, podziemne lochy. Na scenie pojawią się wszyscy artyści i artystki zaproszeni do współpracy przy płycie, a wydarzenie zaplanowano jako pełnoprawny performatywny rytuał muzyczny, łączący koncert, klubową energię i teatralną narrację.

Na miejscu dostępny będzie również specjalny merch związany z albumem – od płyt fizycznych po limitowane gadżety.

 

Kim jest Mona Lizak?

Mona Lizak (Adrian Kraweć) to jedna z najbardziej wyrazistych postaci polskiej sceny queerowej – wokalistka, raperka, autorka tekstów, producentka, performerka i drag queen. Artystka łączy muzykę z teatrem i performansem, tworząc prowokacyjne widowiska sceniczne.

Swoją karierę rozpoczęła w 2020 roku, szybko zdobywając rozpoznawalność dzięki charakterystycznemu stylowi, który łączy hip-hopową energię z teatralną ekspresją. Występowała m.in. w Teatrze Barakah, współtworząc rewie dragowe, a także pojawiła się w programie „Mam Talent!”, gdzie wraz z Amba Fatimą i Viperą zaprezentowała swój sceniczny show. Artystka, wraz z koleżankami, znalazła się także w półfinale 44. Przeglądu Piosenki Aktorskiej, jednego z najważniejszych festiwali teatralno-muzycznych w Polsce, gdzie jej performatywny styl i sceniczna ekspresja spotkały się z dużym zainteresowaniem publiczności.

Jest również aktywistką i ważnym głosem polskiej społeczności queer – prowadziła marsze równości w wielu miastach Polski, występowała w stacjach radiowych i z powodzeniem zrealizowała ogólnopolską trasę koncertową Maski Tour wraz z Ambą Fatimą i Viperą.

Jej twórczość od początku balansuje na granicy sztuki, kabaretu, muzyki klubowej i społecznego komentarza.

 

– Warszawa 10-18 kwietnia, Kinoteka/PKiN
– Wrocław 17-23 kwietnia, Kino Nowe Horyzonty
– Kraków 17-23 kwietnia, Kino Pod Baranami
– Poznań 17-23 kwietnia, Kino Teatr Apollo
– Online 18 kwietnia – 3 maja, Outfilm.pl

Więcej informacji i program już niebawem na stronie: www.LGBTfestival.pl

 

W sekcji japońskiej klasyki lat 80. znajdziemy odurzający melancholią obraz w reżyserii Shūsuke Kaneko. To opowieść zawieszona między jawą a snem, światem rzeczywistym i fantazją, życiem a śmiercią. Podczas wakacyjnej przerwy trzech uczniów: Norio, Kazuhiko i Naoto zostaje zmuszonych do pozostania w szkolnych murach. W pewnym momencie do placówki przybywa Kaoru, łudząco podobny do ich zmarłego przed trzema miesiącami kolegi Yu. Między chłopcami rośnie napięcie wypełnione fascynacją, zazdrością i złością. Kaneko prowokuje na każdym kroku, także obsadą –  powierzając role chłopców aktorkom bawi się konstruktem płci i tożsamości seksualnej. Oniryczne zdjęcia Kenji Takama pozwalają bez reszty zatopić się w przedstawionym świecie.

🏳️‍🌈✨ 2. 3670 / reż. Park Joon-ho

Park Joon-ho w swoim pełnometrażowym debiucie oprowadza nas po queerowej mapie Seulu. W centrum opowieści stawia Cheol-juna (Cho You-hyun), młodego geja, który uciekł z Korei Północnej. Zagubiony w tętniącej możliwościami metropolii swojego szczęścia próbuje na randkach grupowych. W ten sposób zauracza się przystojnym Hyeon-taekem (Cho Dae-hee) i zaprzyjaźnia z dowcipnym Yeong-junem (Kim Hyun-mok). Ten ostatni staje się jego przewodnikiem po tęczowym świecie. Nie jest to jednak film tylko o relacjach z innymi i pierwszych prawdziwych miłościach. Przede wszystkim to obraz o odnajdywaniu siebie, godzeniu swojej przeszłości z tożsamością i odwadze do życia na własnych zasadach.

 

🏳️‍🌈✨ 3. DOBRE DZIECKO / reż. Ong Kuo Sin

Singapurski reżyser przygląda się emocjonalnej tkance rodziny, wykorzystując do tego konstrukt płci. Drag queen Jia Hao (Richie Koh) wraca do domu po śmierci ojca i zaczyna zajmować się popadającą w coraz większą demencję matką (Hong Huifang). W wyniku splotu nieprzewidzianych wydarzeń przyjmuje na siebie rolę jej dawno zaginionej córki. Trochę komedia pomyłek, a trochę dramat obyczajowy o niezagojonych ranach i emocjonalnym odnajdywaniu swoich bliskich. Film jest adaptacją biografii Christophera Lima – drag queen występującej pod psudonimem Sammi Zhen.

***

🎟 Pięć Smaków jak co roku przypomina, że azjatyckie kino to przestrzeń odwagi, innowacji i wyjątkowego queerowego spojrzenia na świat.
A my – jak co roku – polecamy z całego serca i zachęcamy: korzystajcie z edycji online, póki trwa! 🏳️‍🌈💻✨

👉 OGLĄDAJ DO 30.11: piecsmakow.pl

 

 

 

 

 

Dziewczyny wracają na łamy magazynu „Replika” po 5 latach (pierwszy wywiad ukazał się w 87. numerze, wrzesień/październik 2020). W rozmowie z Tomaszem Piotrowskim wspominają co wydarzyło się w tym czasie i czy wciąż spotykają się z homofobią na polskich ulicach i w klubach.